(DVD - Pias)

Dana Gould is één van de grondleggers van L.A.'s underground comedy scene. Hij is met name bekend als schrijver van The Simspons, waarvoor hij destijds twee Emmy's won. Daarnaast was hij vooral in de jaren '90 een graag geziene gast op televisie, en was hij te bewonderen in Seinfeld en bij de late night shows van onder andere David Letterman en Conan O'Brien.

Tijdens 'Let me put my thoughts into you' presenteert Gould zich als een groot fantast. Onderwerpen volgen elkaar in razendsnel tempo en met een geheel eigen gevoel voor logica op. Zo weet Gould alles, van het huwelijk tot vaderschap en van klimaatverandering tot religie, in een krap uurtje te proppen. Terwijl hij ondertussen flink afzwenkt naar onderwerpen als het geloof in de paashaas, een vader-op-zoon carrière in een dildo fabriek en luierdragende astronauten.

Standaard

Gould's materiaal zweeft ergens tussen absurdisme en maatschappijkritiek in. Alhoewel hij rustig begint, met relatief standaard onderwerpen als het huwelijk en zijn twee geadopteerde dochters, belanden we al snel in een compleet absurde wereld waarin Gould toegeeft niet te geloven in een hemel voor mensen, maar wel voor honden. Wat dan tegelijkertijd weer de hel voor katten is, waar dus ook geen hemel voor is. Ook vraagt Gould zich af waarom er inmiddels wel een oplossing is voor erectieproblemen, maar nog niet voor kanker. Alsof een stel wetenschappers zich over beide problemen heeft gebogen en besloten heeft dat leukemie nog wel even kon wachten, maar dat als opa geen erectie meer kon krijgen, de terroristen gewonnen zouden hebben.

Verwachtingen

Mede door zijn formidabele staat van dienst zijn de verwachtingen rond 'Let me put my thoughts into you' hooggespannen. Helaas blijkt het voor Gould niet mogelijk om aan die verwachtingen te voldoen. Zijn observaties zijn wel grappig, maar de manier waarop hij ze verder doortrekt slaat de plank vaak mis. Hij heeft een rijke fantasie, en maakt een paar sterke punten. Maar doordat Gould blijft hinken op twee gedachten, en zelfs toegeeft dat hij zijn publiek niks wil leren, overtuigt hij net niet genoeg om je zijn wereld mee in te krijgen. En dat is jammer.

05/03/2010 - Mieke Weismann